As the hart panteth after the fountains of water; so my soul panteth after thee, O God.
My soul hath thirsted after the strong living God; when shall I come and appear before the face of God?
My tears have been my bread day and night, whilst it is said to me daily: Where is thy God?
These things I remembered, and poured out my soul in me: for I shall go over into the place of the wonderful tabernacle.
Even to the house of God: with the voice of joy and praise, the noise of one feasting.
Why art thou sad, O my soul? and why dost thou trouble me?
Hope thou in God, for I will still give praise to him.
The salvation of my countenance.
And my God.
Quemádmodum desíderat cervus ad fontes aquárum:
ita desíderat ánima mea ad te, Deus.
Sitívit ánima mea ad Deum fortem vivum:
quando veniam et apparébo ante fáciem Dei?
Fuerunt mihi lácrimæ meæ panes die ac nocte:
dum dícitur mihi per síngulos dies: Ubi est Deus tuus?
Hæc recordátus sum, et effúdi in me ánimam meam:
quóniam transíbo in locum tabernáculi admirábilis, usque ad domum Dei.
In voce exsultatiónis, et confessiónis:
sonus epulántis.
Quare tristis es, ánima mea?
et quare contúrbas me?
Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi:
salutáre vultus mei, et Deus meus.
Ad meípsum ánima mea conturbáta est:
propterea memor ero tui de terra Iordánis et Hermóniim a monte módico.
Abýssus abýssum ínvocat,
in voce cataractárum tuárum.
Omnia excélsa tua, et fluctus tui super me transiérunt.
In die mandávit Dóminus misericórdiam suam:
et nocte cánticum eius apud me.
Orátio Deo vitæ meæ.
Dicam Deo: Suscéptor meus es.
Quare oblítus es mei?
Et quare contristátus incédo,
dum afflígit me inimícus?
Dum confringúntur ossa mea,
exprobravérunt mihi qui tríbulant me inimíci mei.
Dum dícunt mihi per síngulos dies:
Ubi est Deus tuus?
Quare tristis es, ánima mea?
et quare contúrbas me?
Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi:
salutáre vultus mei, et Deus meus.